Βλάβη στη Σαχάρα.

Και κάπως έτσι απλά και ομαλά αφήνει την τελευταία του πνοή το 2011. Χαίρομαι που το βλέπω να τελειώνει. Όχι όμως γιατί «κάθε τέλος μία καινούρια αρχή» και άλλα τέτοια γλυκανάλατα. Χαίρομαι γιατί έχω επίγνωση ότι θα έρθει η χρονιά στην οποία εγώ θα τελειώσω πριν από εκείνη. Μέτρησα πολλούς θανάτους φέτος. Περισσότερους από ποτέ ίσως. Κυριολεκτικούς και όχι. Θύμωσα για όσους γνώρισα μετά θάνατον. Είτε γιατί ήταν αξιόλογοι οι οποίοι μου διέφυγαν εν ζωή, είτε γιατί ήταν τσόφλια με τα οποία σπατάλησα το χρόνο μου μαζί τους. Αυτό που κρατάω είναι ότι ο θάνατος – σε όποια μορφή και αν έρχεται – μου εφιστά την προσοχή στα σημαντικά, σε αυτά που δεν πρόσεξα όσο ήμουν απασχολημένη με κάτι άλλο.

Το 2011 ήταν ένας χρόνος που πολλοί από εμάς το διαολοστείλαμε πολύ πριν αποχωρήσει. Μας διαολόστειλε και εκείνο… κάπως έτσι:

 Αν είχα χρόνο και όρεξη θα έφτιαχνα ένα αντίστοιχο για το 2012 με το τελευταίο χέρι να σχηματίζει το τελευταίο 2 στο πλάϊ. Δεν έχω όμως, κυρίως χρόνο. Όρεξη έχω. Πολύ! Όμως όχι για τέτοια graphics και γραφικά.

Σήμερα διάβαζα στα παιδιά μου για πρώτη φορά τον μικρό πρίγκιπα. Ο πιλότος εγκατέλειψε τη ζωγραφική στα 6 του χρόνια γιατί οι μεγάλοι δεν μπορούσαν να δούνε στο σχέδιό του τον βόα που είχε καταπιεί τον ελέφαντα. Βλέπανε ένα καπέλο.

«Οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν τίποτα από μόνοι τους, και είναι κουραστικό για τα παιδιά να τους εξηγούν ξανά και ξανά».

Η κόρη μου έγνεψε ζωηρά. Ο γιός μου ξεκαρδίστηκε στα γέλια για λόγους που δε θα καταλάβαινες. Εγώ συνέχισα να διαβάζω και πάγωσα για λόγους που δε σε αφορούν:

«Αναγκάστηκα λοιπόν να διαλέξω άλλο επάγγελμα (…) Έτσι έκανα στη ζωή μου ένα σωρό επαφές μ’ ένα σωρό σοβαρούς ανθρώπους. (…) Όταν συναντούσα κάποιον που μου φαινόταν κάπως πιο καθαρό μυαλό, έκανα πάνω του το πείραμα με το σχέδιο νούμερο 1, που το κρατούσα πάντα φυλαγμένο. Ήθελα να καταλάβω αν είχε στ’αλήθεια κατανόηση. Μα πάντα μου απαντούσε: «είναι ένα καπέλο». Τότε λοιπόν και εγώ δεν του μιλούσα ούτε για βόες ούτε για παρθένα δάση ούτε γι’ αστέρια. Στεκόμουν στο επίπεδό του. Του μιλούσα για μπριτζ, για γκολφ, για πολιτική και γραβάτες. Κι ο μεγάλος χαιρόταν που γνώριζε έναν τόσο λογικό άνθρωπο.»

«Έτσι, έζησα μόνος, χωρίς κανέναν που να μπορώ να του μιλάω αληθινά, μέχρι που έπαθα μια βλάβη στη Σαχάρα»

Μέχρι που έπαθα μια βλάβη! Στη Σαχάρα… 

Έτσι καλωσορίζω και εγώ τις βλάβες – στη μέση του πουθενά – αλλά το τεστάκι σου θα το περάσεις φίλε μου. Και εγώ το δικό μου. Happy New Βλάβη.

Advertisements
This entry was posted in Καθημερινότητα and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

8 Responses to Βλάβη στη Σαχάρα.

  1. Ο/Η Θωμάς λέει:

    Εύχομαι η νέα χρονιά -όπως και πολλές επόμενες- να τελειώσουν πριν από σένα.
    Και κάτι άλλο. Νομίζω πως δεν είναι απαραίτητο να πάθουμε βλάβη στη Σαχάρα για να βρούμε τον -μικρό μας- πρίγκιπα ή πριγκίπισσα. Μπορεί να υπάρχουν ήδη κοντά μας.

    • Ο/Η Anny λέει:

      Πόσο δίκιο έχεις Θωμά. Ελπίζω εσύ να την έχεις βρει και να την αναγνωρίζεις διαρκώς κοντά σου.
      Ευχαριστώ για τις ευχές, για την παρέα, για τις διαδρομές που μοιράζεσαι. Καλή χρονιά να έχουμε! 🙂

  2. Ο/Η Αντώνης Πέππας λέει:

    …πόσο βαρετοί καί ανούσιοι είναι οι μεγάλοι άνθρωποι. Αυτοί μέ τίς στολές καί τούς υπολογισμούς… τούς αποφεύγω όσο μπορώ. Αυτούς καί τίς παρέες τους.
    Καλή χρονιά μέ αγάπη καί καινούρια παιχνίδια.

  3. Ο/Η Αντώνης Πέππας λέει:

    …κάποιες φορές βρίσκουμε νέους τρόπους νά παίζουμε μαζί μέ αγαπημένους μας »παιδικούς» φίλους…
    …καί άς είναι καινούριοι…

  4. Ο/Η Psycho Shrink λέει:

    Καλή χρονιά… κάπως έτσι μας βρήκε και αυτό το τέλος όλους 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s