Ένας έρωτας που κρατάει

Το χωριό μου είναι η Αθήνα.

Ένας έρωτας που κρατάει χρόνια. Ένας έρωτας βασανιστικός, αργός, βουβός, ασπρόμαυρος.

Έφυγα μα δε σε εγκατέλειψα.

Κάθε φορά που γυρνάω σε αγκαλιάζω σα νά ΄ναι η προτελευταία. Σε φιλάω μέσα στη χούφτα μου, παίρνεις ανθρώπινη μορφή, σε ψηλαφώ, ανιχνεύω με λατρεία τις παλιές γνωστές ρυτίδες σου, με θαυμασμό τις καινούριες σου. Σου χαμογελάω, σου μιλάω στη δική μας γλώσσα – κανείς δε μας ακούει, βρίσκω την ευκαιρία να σου ψιθυρίσω τα δάκρυά μου. Σε διοχετεύω στους πόρους μου. Σε φυλάω εκεί με ευλάβεια. Δε μου θυμώνεις που όλο φεύγω.  Δε σου θυμώνω που σε μοιράζομαι. Τη μοναδικότητά μας δεν την απειλεί κανένας – χωρισμός, καμμία – απόσταση.

Ξυπόλυτη αναζήτηση, στα ψηφιδωτά σου μονοπάτια. Μόνο εσύ αφουγκράζεσαι τα βήματά μου και μου αρκεί. Μου ζητάς να γυρίσω μα δεν τον εννοείς. Σου συγχωρώ όλα σου τα ψέματα γιατί εγώ σου τα έχω ζητήσει. Ζηλεύω την υπομονή σου. Ζηλεύεις την επιμονή μου. Και είναι αυτός ο ζήλος που, χρόνια τώρα, κάθε μέρα παρουσίας και απουσίας, αναζωπυρώνει τον έρωτά μας.

Είναι καλύτερα να σου λείπει κάτι, παρά να το μπουχτίζεις – έγραψα στο one way εισιτήριό μου πριν 15 χρόνια. Ανανεώνω τους όρκους μου σε κάθε εισιτήριο επιστροφής.

Advertisements
This entry was posted in Alter ego, έρωτας and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Ένας έρωτας που κρατάει

  1. Ο/Η Θωμάς λέει:

    «Κάθε φορά που γυρνάω σε αγκαλιάζω σα νά ΄ναι η προτελευταία»
    Τι ωραία φράση. Και τι πρωτότυπη. Και τι αισιόδοξη.

    • Ο/Η Anny λέει:

      είναι «εις το επανιδείν» και ποτέ «αντίο», ακόμα και αν το μέλλον μας διαψεύσει. Το αντίο θα δρούσε αφαιρετικά στη γοητεία της στιγμής. 🙂

  2. Ο/Η Panagiota Patakia λέει:

    Πολύ ωραίο κείμενο. Αποπνέει αλήθεια, γιατί είναι από ψυχής – και φαίνεται. Μού άρεσαν ιδιαίτερα τα σημεία : «Δε μου θυμώνεις που όλο φεύγω. Δε σου θυμώνω που σε μοιράζομαι. Τη μοναδικότητά μας δεν την απειλεί κανένας – χωρισμός, καμμία – απόσταση.» & το » Ζηλεύω την υπομονή σου. Ζηλεύεις την επιμονή μου. Και είναι αυτός ο ζήλος που, χρόνια τώρα, κάθε μέρα παρουσίας και απουσίας, αναζωπυρώνει τον έρωτά μας»

    Είναι πράγματι όπως το λες, στην φράση με τα έντονα γράμματα. Αν κάτι σου λείπει και το γεύεσαι με δόσεις, κρατά. Αν κάτι το μπουχτίζεις, το ξερνάς. Τελειώνει.
    Μπράβο σου!

  3. Ο/Η Anny λέει:

    Ευχαριστώ Παναγιώτα, που πέρασες από το «κουπέ» που λέγαμε!

  4. Ο/Η Αντώνης Πέππας λέει:

    Ο αληθινός έρωτας είναι αιώνιος. Υπήρχε πρίν από εμάς, θά υπάρχει μετά από εμάς. Χρέος μας νά γίνουμε ικανοί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s